W początkowym okresie istnienia gospodarki socjalistycznej bezrobocie stanowi zwykle pozostałość po kapitalizmie. W słabo uprzemysłowionym kraju socjalistycznym może ono utrzymywać się przez pewien okres na skutek dysproporcji między dużymi zasobami siły roboczej a ograniczonymi środkami inwestycyjnymi. W gospodarce socjalistycznej jednak granice zatrudnienia są znacznie szersze w porównaniu z gospodarką kapitalistyczną.
Kapitalista będzie podnosił mechanizację pracy, jeśli zastąpienie siły roboczej przez doskonalsze maszyny i urządzenia przyczyni się do obniżki jednostkowych kosztów produkcji i zwiększenia zysku. Nie interesuje go sprawa, czy i .w jakim stopniu prowadzi to do bezrobocia i jakie są społeczne koszty związane z jego istnieniem.
W socjalizmie społeczeństwo musi zabezpieczyć minimum środków utrzymania dla ludzi nie posiadających pracy. W warunkach dużych nadwyżek siły roboczej uzasadnione staje się więc zatrudnienie w pracochłonnych dziedzinach produkcji nawet tych grup ludności, których wydajność pracy jest niższa od poziomu uzyskiwanych płac. Lepiej bowiem jest uzyskiwać nawet małe efekty produkcyjne, niż nie uzyskiwać żadnych.
stoliki rtv | |
|